Lessen uit het verleden - deel 2

[24] Het volk wilde niet naar het mooie land Kanaän, ze vertrouwden niet op Gods belofte. [25] Boos zaten ze in hun tenten, ze luisterden niet naar de Heer.

[26] Toen besloot God: Zo zeker als ik leef, ik zal hen doden in de woestijn. [27] Hun kinderen zal ik wegsturen naar andere plekken op aarde.

[28] De Israëlieten gingen de god Baäl vereren. Ze aten van de offers voor de doden. [29] Zo beledigden ze God. Daarom kregen ze een dodelijke ziekte.

[30] Maar Pinechas kwam hen helpen, en de ziekte verdween. [31] Daarom was Pinechas een goed mens. En dat weet iedereen, voor altijd.

[32-33] Door in de woestijn om water te vragen, verzette het volk zich opnieuw. Ze maakten God weer boos. Toen sprak Mozes tegen God zonder eerst goed na te denken, en God strafte hem daarvoor. [34] Toen de Israëlieten in Kanaän kwamen, moesten ze van God de volken doden die daar woonden. Maar dat deden ze niet. [35] Ze trouwden met mensen van die volken, en ze gingen verkeerd leven, net zoals zij. [36] Ze knielden voor beelden van goden, maar die brachten alleen maar ongeluk.

[37-38] Ze vermoordden onschuldige mensen, zelfs hun eigen kinderen. Ze offerden hen aan de goden van Kanaän. Ze offerden hun zonen en dochters om hulp te krijgen van geesten en goden. Daardoor was het land niet langer heilig. [39] Het volk was niet meer Gods heilige volk, ze waren God niet meer trouw.

[40] De Heer werd kwaad op zijn volk, zijn liefste bezit. Hij begon hen te haten. [41] Hij maakte andere volken sterker, de tegenstanders werden de baas. [42] De vijanden kregen de macht en ze onderdrukten de Israëlieten. [43] Heel vaak bevrijdde de Heer zijn volk, maar steeds weer maakten ze slechte plannen. Het ging steeds slechter met hen, en dat was hun eigen schuld. [44] Maar de Heer zag dat ze het moeilijk hadden, steeds weer hoorde hij hun geklaag.

[45] Hij dacht terug aan wat hij beloofd had, en hij kreeg medelijden met zijn volk. Zo veel hield hij van hen. [46] Steeds weer zorgde hij ervoor dat ook hun onderdrukkers medelijden met hen kregen. [47] Heer, onze God, bevrijd ons! Breng ons terug naar ons eigen land, overal vandaan. Dan zullen wij u danken, u, onze heilige God. Het zal een feest zijn om u te kunnen danken.

[48] Dank aan de Heer, de God van Israël, nu en altijd. Heel het volk moet zeggen: ‘Amen!’

Halleluja!

In een paar regels lezen we hoe het volk steeds slechtere keuzes maakt. Ze eten vlees wat niet voor hen bedoeld is, trouwen met mensen die andere goden aanbidden en offeren zelfs hun eigen kinderen! Iemand zou nooit zomaar uit het niets zijn eigen kind vermoorden, maar het begint met kleine verkeerde keuzes. Langzaam worden slechte dingen normaal. Uiteindelijk is het kwaad zo groot dat God zijn volk moet straffen. Dat doet hij wel met medelijden in zijn hart. Is het niet bijzonder dat, hoe slecht Israël zich ook gedraagt, ze altijd bij God terug mogen komen? Altijd is er een nieuwe kans, altijd zorgt God voor hen.

Heb jij weleens gemerkt dat wanneer je een verkeerd pad in slaat, verkeerde dingen steeds makkelijker en normaler worden? Wat vind je ervan dat het bij God nooit te laat is om van van pad te veranderen?