Water uit een rots

[1] Vanuit de Sin-woestijn gingen de Israëlieten weer verder. Ze reisden van de ene plaats naar de andere. De Heer zei steeds waar ze naartoe moesten gaan. Zo kwamen ze in Refidim. Daar was geen water om te drinken. [2] Toen begonnen de Israëlieten ruzie te maken met Mozes. ‘Geef ons te drinken,’ zeiden ze. ‘Vooruit, geef ons water!’ Mozes zei: ‘Waarom maken jullie ruzie met mij? Waarom vertrouwen jullie niet op de Heer?’ [3] Maar de Israëlieten bleven protesteren, omdat ze heel erge dorst hadden. Ze zeiden tegen Mozes: ‘Waarom hebt u ons uit Egypte gehaald? Wilt u ons hier laten sterven? En onze kinderen en ons vee ook?’ [4] Toen vroeg Mozes hulp aan de Heer. Hij riep: ‘Wat moet ik met dit volk doen? Straks zullen ze me doden!’ [5-6] De Heer zei tegen Mozes: ‘Ga met de Israëlieten naar de berg Horeb. Jij moet met een paar leiders van het volk vooruitlopen. Neem de stok mee waarmee je op het water van de Nijl geslagen hebt. Ik zal bij de berg Horeb op je wachten bij de rots. Als je op die rots slaat, zal er water uit stromen. En dan kan het volk drinken.’ Mozes sloeg op de rots, en de leiders van het volk zagen wat er gebeurde. [7] Mozes noemde die plek ‘Massa en Meriba’. Daar hadden de Israëlieten ruziegemaakt met Mozes. Ze hadden niet op de Heer vertrouwd, maar gevraagd: ‘Is de Heer nu bij ons of niet?’

In Exodus 15 lazen we hoe God het volk op de proef stelde (15:25). In dit gedeelte is de situatie omgekeerd: het volk stelt God op de proef. Ze willen dat God handelt, en wel meteen: ‘Geef ons te drinken, geef ons water!’ Het volk bevindt zich in de woestijn. Hun nood is dus te begrijpen. Toch hadden eerdere ervaringen met God hun al wat meer vertrouwen kunnen geven. Denk aan het water bij Mara, en het manna uit de hemel. Vandaar dat Mozes zich afvraagt wat hij met dit volk moet beginnen.

Klagen is niet altijd verkeerd. Denk bijvoorbeeld aan het boek Klaagliederen. Wat is het verschil tussen een verwijt en een klacht gericht aan God?